Picardae i microcarpa
Majure i Clase w 2018 roku argumentowali za nazwą Consolea microcarpa. Uznali wcześniejsze użycie Opuntia microcarpa przez Engelmanna za prowizoryczne, co w ich interpretacji usuwało przeszkodę dla późniejszej nazwy Schumanna. POWO przyjmuje natomiast C. picardae, a C. microcarpa umieszcza w synonimii. Atlas konsekwentnie stosuje nazwę POWO, zachowując oryginalne nazewnictwo przy opisie badań. [Majure i Clase 2018] [2-WWW]
Spór dotyczy pierwszeństwa i ważności nazw, nie odkrycia dwóch różnych roślin na podstawie samego brzmienia epitetu. Wyszukiwanie obu nazw prowadzi do tej karty. Zakres materiałów terenowych opisanych przed wydzieleniem C. intermedia w 2023 roku trzeba oceniać przez okazy i stanowiska, nie przez automatyczne dopasowanie starej etykiety do nowszej listy gatunków. [Majure i Clase 2018] [2-WWW]
Pokrój i cechy kwiatu
Materiał opisany w pracy z 2018 roku jako C. microcarpa tworzył drzewa wysokości od około 3 m do ponad 10 m. Dojrzałe człony były ciemnozielone, błyszczące i przeważnie pozbawione cierni albo z niewielkim uzbrojeniem przy brzegach. Młode przyrosty i rośliny mogły być znacznie silniej uzbrojone. Powierzchnia dorosłego członu ma więc inną wartość diagnostyczną niż wygląd młodej sadzonki. [Majure i Clase 2018]
Perikarpel opisywano jako pozbawiony cierni, choć mógł mieć wyraźne glochidia. Cecha ta, wysoki pokrój i zielona powierzchnia pędów odróżniały badane rośliny od niskiej, sinozielonej C. falcata z ciernistym perikarpelem. W starszym kluczu do rodzaju uwzględniano także częściowe zrastanie się zewnętrznych nitek pręcikowych. [Majure i Clase 2018] [Areces-Mallea 2001]
Siedlisko i owoce
POWO podaje zachodnią i południową Hispaniolę. W pracy Majure’a i Clasego opisano stanowiska od 5 do 957 m n.p.m., często z większą ilością gleby i materii organicznej oraz bardziej zwartą roślinnością niż otwarte, silnie kseryczne stanowiska C. moniliformis. To regionalne porównanie środowisk, a nie dowód potrzeby stale mokrego podłoża w uprawie. [2-WWW] [Majure i Clase 2018]
Autorzy stwierdzili w jednej populacji wyraźnie różne postacie owoców, a obie zawierały żywotne nasiona. Sam duży owoc nie musi więc wskazywać innego gatunku, podobnie jak mały owoc nie zawsze potwierdza dosłowne znaczenie nazwy microcarpa. Ocena wymaga łącznego porównania pędów, kwiatu, owocu i pochodzenia. [Majure i Clase 2018]
Cytologia i rozwój organów płciowych
Materiał oznaczony jako C. picardae z Dominikany miał w badaniu Negrón-Ortiz 2n = 66. W badaniach pylników gatunek służył jako główny przykład ilustrujący rozwój płodny i zahamowany. Kwiaty funkcjonalnie żeńskie wykazywały degenerację komórek macierzystych pyłku na wczesnym etapie mejozy i zmiany warstwy tapetum. [Negrón-Ortiz 2007] [Strittmatter i wsp. 2006]
Praca o zalążkach wykazała również udział przesunięcia terminów rozwoju w różnicowaniu funkcji płciowej. U badanych osobników męskich zalążki zazwyczaj traciły funkcję przed otwarciem kwiatu. Sporadyczne utrzymanie płodnych zalążków nie pozwala traktować dowolnego osobnika jako niezawodnej rośliny matecznej do produkcji nasion. [Strittmatter i wsp. 2008]
Synonimy i nazwy w literaturze
Consolea microcarpa · Opuntia microcarpa · Opuntia picardae [2-WWW]