Plants of the World Online — Royal Botanic Gardens, Kew
Nazwy przyjęte, synonimy i rozmieszczenie. Cytowanie przy taksonie prowadzi do jego rekordu.
Dostęp 2026-10-08.
Publikacje wykorzystane w opracowaniach, z pełną metryką i komentarzem.
Nazwy przyjęte, synonimy i rozmieszczenie. Cytowanie przy taksonie prowadzi do jego rekordu.
Dostęp 2026-10-08.
Jara-Peña E., Quiroz A. J., Vela Arce M., Influencia de la luz en la germinación de semillas de 14 especies de cactáceas del Perú, Acta Botanica Mexicana, 2024, 131:e2273, doi: 10.21829/abm131.2024.2273
Doświadczenie porównuje kiełkowanie czternastu kaktusów w świetle i ciemności. Dla Airampoa ayrampo (w publikacji Tunilla soehrensii) opisuje skaryfikację i kulturę na podłożu agarowym.
Dadther-Huaman H., Hilari-Hilari M. C., Gonzales-Hancco H., Jimenez-Paye A., Calla-Cornejo N., Pacheco-Lizarraga G. A., Parámetros alométricos y contenido de betalaínas en accesiones de ayrampo (Airampoa soehrensii) del Banco de Germoplasma del INIA, Perú, Bioagro, 2026, 38(2):263-274, doi: 10.51372/bioagro382.10
Badanie trzynastu owocujących akcesji z Arequipy analizuje masę owoców i stężenie betalain. Rozróżnia pomiary świeżego owocu i suchej masy miąższu z nasionami.
Kiesling R., Las Peñas M. L., Oakley L. J., The validity of the genus Airampoa Frič (Cactaceae, Opuntioideae) and designation of a neotype, Bradleya, 2025, 43:69-81, doi: 10.25223/brad.n43.2025.a9
Autorzy analizują ważność nazwy Airampoa i wyznaczają nowy neotyp A. aurata. Przedstawiają również budowę pędów oraz glochidiów w przyjętym przez siebie zakresie taksonów.
Guiggi A., Airampoa picardoi, the correct name for Opuntia picardoi, Haseltonia, 2007, 13:89-90, doi: 10.2985/1070-0048(2007)13[89:APTCNF]2.0.CO;2
Publikacja koryguje wcześniejszą próbę walidacji Tunilla picardoi w związku ze zmianą przepisów o typifikacji. Dokumentuje stanowisko nomenklatoryczne autora z 2007 roku.
Prat L., Pinto R., Apablaza E., Carmona J. C., Arancibia D., Muñoz C., Sáenz C., Cacti from Northern Chile with potential for domestication: Morphological, chemical, and functional characterization of their fruits, Chilean Journal of Agricultural Research, 2025, 85(2):232-244, doi: 10.4067/S0718-58392025000200232
Praca charakteryzuje owoce północnochilijskich kaktusów, w tym Airampoa ayrampo. Zestawia ich cechy, skład chemiczny oraz informacje o roślinach i siedliskach.
Garralla S., Cuadrado G. A., Pollen morphology of Austrocylindropuntia Backeb, Maihueniopsis Speg., Opuntia Mill. and Tephrocactus Lem. (Cactaceae, Opuntioideae) of Argentina, Review of Palaeobotany and Palynology, 2007, 146(1–4):1-17, doi: 10.1016/j.revpalbo.2007.01.002
Badanie porównuje pyłek w mikroskopii świetlnej i skaningowej na podstawie udokumentowanych okazów zielnikowych. Obejmuje ornamentację egzyny roślin opisanych jako Tunilla corrugata i Opuntia soehrensii, obecnie wiązanych odpowiednio z Airampoa corrugata i A. ayrampo.
Miesen F., de Porras M. E., Maldonado A., Pollen morphology of Cactaceae in Northern Chile, Gayana Botánica, 2015, 72(2):258-271, doi: 10.4067/S0717-66432015000200010
Atlas przedstawia pyłek czternastu gatunków północnego Chile w mikroskopii świetlnej. Zawiera opis Airampoa ayrampo (w publikacji Tunilla soehrensii).
Mottram R., Airampos: a review, Tephrocactus Study Group, 2004, 10(1):3-10
Przegląd przedstawia historię nazw i europejskich introdukcji ayrampo. Autor opisuje zmienność roślin i etykiet w ramach własnej jednogatunkowej koncepcji z 2004 roku.
Caldas-Cueva J. P., Morales P., Ludeña F., Betalleluz-Pallardel I., Chirinos R., Noratto G., Campos D., Stability of Betacyanin Pigments and Antioxidants in Ayrampo (Opuntia soehrensii Britton and Rose) Seed Extracts and as a Yogurt Natural Colorant, Journal of Food Processing and Preservation, 2016, 40(3):541-549, doi: 10.1111/jfpp.12633
Doświadczenia dotyczą stabilności ekstraktów barwnikowych i barwienia jogurtu. Autorzy porównują wpływ pH, temperatury, matrycy produktu i czasu przechowywania.
Grätz S., Tunilla tilcarensis, Kakteen und andere Sukkulenten, 2009, 60(12):322
Krótki opis formy uprawnej ukazał się w rubryce „Für Sie ausgewählt”. Relacja obejmuje światło, ruch powietrza, sadzonkowanie i obserwację krótkotrwałego oddziaływania mrozu na opisany materiał.
Poradniki uprawy i ochrony roślin. Zalecenia ogrodnicze czytane z uwzględnieniem gatunku i warunków uprawy.
Dostęp 2026-10-08.
Rivera Tito H. A., Hernández-Sosa G., Romero-Nieto C., Regulska E., Jürgensen N., Zimmermann J., Salazar-Salinas K., Quintana Caceda M. E., Extraction of 2′-O-apiosyl-6′-O-crotonic acid-betanin from the ayrampo seed (Opuntia soehrensii) cuticle and its use as an emitting layer in an organic light-emitting diode, RSC Advances, 2020, 10(60):36695-36703, doi: 10.1039/d0ra05543c
Praca opisuje izolację barwnika z osłon nasion i jego zastosowanie w prototypie OLED. Wyniki dotyczą emisji światła przez urządzenie z wykorzystanym materiałem.
Flint H. V., Rivera Tito H. A., James R. D., Cucinotta F., Gibson E., Quintana Caceda M. E., Betanin dye extracted from ayrampo (Opuntia soehrensii) seeds to develop dye-sensitized solar cells, RSC Advances, 2024, 14(14):9913-9919, doi: 10.1039/d3ra08010b
Praca dotyczy ogniw słonecznych uczulanych barwnikiem ayrampo na elektrodzie z TiO₂. Przedstawia charakterystykę urządzenia przy różnych warunkach oświetlenia.
https://www.cactusinhabitat.org/
Dokumentacja terenowa G. Anceschi i A. Magli. Wykorzystano obserwacje Airampoa erectoclada z Catamarca, z zachowaniem klasyfikacji przyjętej osobno według POWO.
Dostęp 2026-10-08.
Frisch H., In Sekundenschnelle. Sichtbare Bewegungen bei Kakteen, Kakteen und andere Sukkulenten, 2013, 64(6):161-164
Relacja opisuje ruch pręcików w uprawie, m.in. u rośliny określonej jako Tunilla tilcarensis. Podaje czas reakcji i powrotu pręcików u obserwowanego okazu.
de Menezes M. O. T., Taylor N. P., Loiola M. I. B., Flora do Ceará, Brasil: Cactaceae, Rodriguésia, 2013, 64(4):757-774, doi: 10.1590/S2175-78602013000400007
Opracowanie florystyczne przedstawia Brasiliopuntia brasiliensis na podstawie materiałów z Ceará. Opisuje cechy rozpoznawcze, owoce i nasiona oraz izolowaną populację.
Majure L. C., Puente R., Griffith M. P., Judd W. S., Soltis P. S., Soltis D. E., Phylogeny of Opuntia s.s. (Cactaceae): Clade delineation, geographic origins, and reticulate evolution, American Journal of Botany, 2012, 99(5):847-864, doi: 10.3732/ajb.1100375
Analiza molekularna porównuje linie plemienia Opuntieae i zakres Opuntia sensu stricto. Przedstawia położenie Brasiliopuntia w odtworzonym drzewie pokrewieństwa.
Peixoto M. R., Zappi D. C., Silva S. R., Costa G. M., Aona L. Y. S., Cactus survey at the Floresta Nacional of Contendas do Sincorá, Bahia, Brazil, Bradleya, 2016, 34:38-54, doi: 10.25223/brad.n34.2016.a19
Opis flory badanego obszaru Bahii zawiera porównania taksonomiczne kaktusów. Dla Brasiliopuntia brasiliensis przedstawia architekturę pędu, kwiaty i nieliczne duże nasiona.
Las Peñas M. L., Santiñaque F., López-Carro B., Stiefkens L., Estudios citogenéticos y de contenido de ADN en Brasiliopuntia schulzii (Cactaceae), Gayana Botánica, 2016, 73(2):414-420, doi: 10.4067/S0717-66432016000200414
Badanie kariotypu i cytometrii dotyczy dwóch populacji Brasiliopuntia brasiliensis z Corrientes (w pracy B. schulzii). Analizuje chromosomy i zróżnicowanie zawartości DNA w jądrach.
Nepomuceno Á., Miranda V. S., Alves-Araújo A., Flora of Itaúnas State Park, Espírito Santo, Brazil: Cactaceae, Rodriguésia, 2022, 73:e01862019, doi: 10.1590/2175-7860202273001
Inwentaryzacja parku Itaúnas zawiera szczegółowy opis Brasiliopuntia brasiliensis. Dokumentuje rośliny na obrzeżu lasu restinga i ich lokalne siedlisko.
Soller A., Soffiatti P., Calvente A., Goldenberg R., Cactaceae no estado do Paraná, Brasil, Rodriguésia, 2014, 65(1):201-219, doi: 10.1590/S2175-78602014000100014
Flora Cactaceae stanu Paraná opisuje lokalne gatunki i ich siedliska. Dokumentuje Brasiliopuntia brasiliensis w podszycie lasu sezonowego.
de Azevedo C. F., da Silva K. R. G., Bruno R. L. A., Quirino Z. G. M., Morfoanatomia vegetativa de Opuntia brasiliensis (Willd) Haw., Ambiência, 2013, 9(1):73-82, doi: 10.5777/ambiencia.2013.01.05
Praca opisuje anatomię Brasiliopuntia brasiliensis, podanej pod dawną nazwą rodzajową Opuntia. Porównuje korzeń i zróżnicowane pędy, w tym aparaty szparkowe, miękisz, komórki śluzowe oraz kryształy.
Negrón-Ortiz V., Chromosome numbers, nuclear DNA content, and polyploidy in Consolea (Cactaceae), an endemic cactus of the Caribbean Islands, American Journal of Botany, 2007, 94(8):1360-1370, doi: 10.3732/ajb.94.8.1360
Praca przedstawia liczenie chromosomów i cytometrię Consolea. Porównuje ploidalność, obejmując także oszacowanie na podstawie DNA u C. millspaughii subsp. caymanensis.
Silva S. C. D. M., Machado S. R., Nepi M., Rodrigues T. M., Structure and function of secretory glochids and nectar composition in two Opuntioideae (Cactaceae) species, Botany, 2020, 98(8):425-437, doi: 10.1139/cjb-2020-0004
Praca porównuje glochidia czterech roślin Brasiliopuntia brasiliensis i pięciu Opuntia cochenillifera (w publikacji Nopalea cochenillifera). Mikroskopia, histochemia i HPLC opisują funkcję wydzielniczą oraz obecność drewna i łyka w nasadzie glochidiów.
Freitas M. F., Calvente A., Gonzaga D. R., Flora do Rio de Janeiro: Cactaceae, Rodriguésia, 2020, 71:e03162018, doi: 10.1590/2175-7860202071127
Regionalna flora Cactaceae zawiera opisy gatunków i dokumentację zielnikową. Część o Brasiliopuntia brasiliensis przedstawia morfologię, siedliska i lokalną fenologię.
Strittmatter L. I., Negrón-Ortiz V., Hickey R. J., Subdioecy in Consolea spinosissima (Cactaceae): breeding system and embryological studies, American Journal of Botany, 2002, 89(9):1373-1387, doi: 10.3732/ajb.89.9.1373
Badanie populacji z Hellshire Hills na Jamajce analizuje kwiaty i rozwój zalążków. Omawia rośliny określane historycznie jako słabe hermafrodyty.
Majure L. C., Barrios D., Díaz E., Zumwalde B. A., Testo W., Negrón-Ortíz V., Pleistocene aridification underlies the evolutionary history of the Caribbean endemic, insular, giant Consolea (Opuntioideae), American Journal of Botany, 2021, 108(2):200-215, doi: 10.1002/ajb2.1610
Analiza obejmuje filogenezę plastomową, dane rybosomalne i rekonstrukcję biogeografii Consolea. Omawia radiację rodzaju, powierzchnię pędów i włączenie corallicola do C. millspaughii.
Korotkova N., Aquino D., Arias S., Eggli U., Franck A., Gómez-Hinostrosa C., Guerrero P. C., Hernández H. M., Kohlbecker A., Köhler M., Luther K., Majure L. C., Müller A., Metzing D., Nyffeler R., Sánchez D., Schlumpberger B., Berendsohn W. G., Cactaceae at Caryophyllales.org – a dynamic online species-level taxonomic backbone for the family, Willdenowia, 2021, 51(2):251-270, doi: 10.3372/wi.51.51208
Publikacja przedstawia taksonomiczny wykaz Cactaceae z 2021 roku. Porządkuje nazwy przyjęte, synonimy i odwołania do źródeł klasyfikacji.
Stiling P., Duquesnel J., Fox G., Prospects for the long-term persistence of a severely endangered plant, Consolea corallicola (Cactaceae), Conservation Science and Practice, 2025, 7(5):e70031, doi: 10.1111/csp2.70031
Wieloletnia analiza nasadzeń ochronnych dotyczy Consolea millspaughii subsp. corallicola (w publikacji Consolea corallicola). Obejmuje wzrost, czynniki śmiertelności i skuteczność badanych zabiegów do 2023 roku.
Majure L. C., Clase T., Uso del nombre Consolea microcarpa versus Consolea picardae (Cactaceae), para una especie endémica de La Española, Journal of the Botanical Research Institute of Texas, 2018, 12(1):75-80
Autorzy omawiają morfologię i ekologię roślin z Hispanioli określonych jako Consolea microcarpa. Przedstawiają argumenty nomenklatoryczne dotyczące taksonu przyjmowanego obecnie w POWO jako C. picardae.
Areces-Mallea A. E., New taxa of Consolea Lemaire (Cactaceae: Opuntioideae) from Cuba, Brittonia, 1996, 48(2):224-236, doi: 10.2307/2807819
Publikacja opisuje kubańskie rośliny jako Consolea moniliformis subsp. guantanamana i C. nashii subsp. gibarensis. Zawiera klucz i obserwacje siedliskowe w przyjętym przez autorów ujęciu taksonomicznym.
Areces-Mallea A. E., A new opuntioid cactus from the Cayman Islands, B.W.I., with a discussion and key to the genus Consolea Lemaire, Brittonia, 2001, 53(1):96-107, doi: 10.1007/BF02805401
Publikacja zawiera opis Consolea millspaughii subsp. caymanensis oraz klucz rodzaju w ówczesnym ujęciu. Porównuje ciernie, powierzchnię pędów i kwiaty oraz wyjaśnia wcześniejsze oznaczanie kajmańskich roślin jako C. spinosissima.
Strittmatter L. I., Negrón-Ortiz V., Hickey R. J., Comparative microsporangium development in male-fertile and male-sterile flowers of Consolea (Cactaceae): When and how does pollen abortion occur, Grana, 2006, 45(2):81-100, doi: 10.1080/00173130500537101
Badanie porównuje rozwój pylników sześciu gatunków i degenerację tkanek w kwiatach funkcjonalnie żeńskich. Analizuje tapetum oraz zahamowanie mikrosporogenezy.
Strittmatter L. I., Hickey R. J., Negrón-Ortiz V., Heterochrony and its role in sex determination of cryptically dioecious Consolea (Cactaceae) staminate flowers, Botanical Journal of the Linnean Society, 2008, 156(2):305-326, doi: 10.1111/j.1095-8339.2007.00754.x
Badanie porównuje rozwój zalążków sześciu Consolea. Omawia heterochronię i sporadyczne powstawanie nasion u osobników funkcjonalnie męskich.
Barrios D., Arias S., González-Torres L. R., Majure L. C., Lista anotada de cactus nativos y naturalizados de Cuba, Botanical Sciences, 2023, 101(4):1249-1300, doi: 10.17129/botsci.3324
Przegląd kaktusów Kuby rozróżnia gatunki rodzime i zadomowione. Obejmuje regionalne dane Consolea oraz różnice między młodymi i dorosłymi pędami.
Cariaga K. A., Lewis C. E., Maschinski J., Wright S. J., Francisco-Ortega J., Patterns of genetic diversity in the critically endangered Florida key endemic Consolea corallicola small (Cactaceae): Evidence from inter-simple sequence repeat (ISSRs) DNA polymorphisms, Caribbean Journal of Science, 2005, 41(2):225-233
Abstrakt opisuje analizę markerów ISSR w dwóch populacjach naturalnych i okazie zachowanym ex situ. Wyniki wskazują małe zróżnicowanie przy wyróżnieniu trzech profili w badanym zestawie markerów.
Negrón-Ortiz V., Strittmatter L. I., Embryology of floral dimorphism and gender system in Consolea corallicola (Cactaceae), a rare species of the Florida Keys, Haseltonia, 2004, 10:16-25
Badanie porównuje anatomię rozwoju kwiatów pierwotnych i wtórnych w materiale z Torchwood Hammock. Opisuje degenerację zalążków i sporadyczne pozostawanie pojedynczych zalążków zdolnych do dalszego rozwoju.
Martel-Ortiz D., González-De Zayas R., Concepción O., Escalona M., Hajari E., Lorenzo J. C., Hernández-Fernández L., In vitro culture of Consolea millspaughii subsp. millspaughii (Cactaceae): a critically endangered species, Vegetos, 2025, 38(4):1707-1712, doi: 10.1007/s42535-024-00972-7
Abstrakt przedstawia spis populacji na Cayo Paredón Grande i początkowe etapy mikropropagacji. Podaje zmianę liczby dorosłych roślin oraz uzyskanie pędów i korzeni in vitro.
Stiling P., Moon D., Gordon D., Endangered Cactus Restoration: Mitigating the Non-Target Effects of a Biological Control Agent (Cactoblastis cactorum) in Florida, Restoration Ecology, 2004, 12(4):605-610, doi: 10.1111/j.1061-2971.2004.00343.x
Trzy doświadczenia dotyczą nasadzeń ochronnych, klatek osłonowych, stanowiska i nawożenia. Autorzy analizują wzrost i przeżywalność oraz opisują izolację grzyba z części gnijących roślin.
Stiling P., Death and Decline of a Rare Cactus in Florida, Castanea, 2010, 75(2):190-197, doi: 10.2179/09-023.1
Praca kontynuuje obserwacje nasadzeń i naturalnych odrostów Consolea millspaughii subsp. corallicola (w publikacji Consolea corallicola). Porównuje wzrost, przeżycie i warunki podłoża, w tym odpowiedź na nawożenie.
Pasachnik S. A., Martin-Velez V., An evaluation of the diet of Cyclura iguanas in the Dominican Republic, Herpetological Bulletin, 2017, (140):6-12
Abstrakt przedstawia analizę odchodów dwóch gatunków legwanów Cyclura na Dominikanie. Consolea moniliformis należała do sezonowo ważnych roślin pokarmowych.
Pemberton R. W., Liu H., Control and persistence of native Opuntia on Nevis and St. Kitts 50 years after the introduction of Cactoblastis cactorum, Biological Control, 2007, 41(2):272-282, doi: 10.1016/j.biocontrol.2007.02.002
Abstrakt opisuje obserwacje Cactoblastis na Nevis i Saint Kitts. W badanym materiale terenowym nie odnotowano ataku na Consolea rubescens.
Jezorek H. A., Stiling P. D., Carpenter J. E., Targets of an Invasive Species: Oviposition Preference and Larval Performance of Cactoblastis cactorum (Lepidoptera: Pyralidae) on 14 North American Opuntioid Cacti, Environmental Entomology, 2010, 39(6):1884-1892, doi: 10.1603/en10022
Abstrakt przedstawia porównanie składania jaj i rozwoju larw Cactoblastis cactorum. Consolea rubescens należała do gospodarzy dobrze podtrzymujących rozwój larw w doświadczeniu bez wyboru.
Mottram R., Hoxey P., An evaluation of the cacti of Charles Plumier (1646–1704), The Cactician, 2020, 13:i-ii, 1-99
Autorzy porównują historyczne opisy i rysunki ze współczesnymi obserwacjami terenowymi. Część na stronach 69–74 dotyczy Consolea testudinis-crus i historii tej nazwy.