Pochodzenie i rozpoznanie
Areces-Mallea opisał podgatunek w 2001 roku z przybrzeżnego tarasu Little Cayman i wschodniej części wapiennego wyniesienia Cayman Brac. Autor porównał żywe rośliny z taksonami karaibskimi i materiałami zielnikowymi. Rośliny z Kajmanów odróżnia od C. spinosissima gładka powierzchnia członów, bez mocnej siatki zagłębień, oraz znacznie krótsza część przypominająca szypułkę u podstawy perikarpelu. [Areces-Mallea 2001]
Opis obejmuje wyprostowane krzewy wysokości 1,5–2,5 m. Pień jest wyraźny, nierozczłonowany i rozgałęzia się głównie przy wierzchołku. Typowe człony boczne mają 20–40 cm długości i 6–10 cm szerokości, przy szerszym zakresie zmienności podanym w protologu. Ich powierzchnia jest matowozielona. Uzbrojenie i wyniesienie areoli zmieniają się wraz z wiekiem przyrostu. [Areces-Mallea 2001, s. 101–103]
Ciernie i kwiaty
Areole pnia opisywano jako zawierające 6–15 sztywnych, silnie kłujących cierni. Podgatunek nominatywny ma w porównaniu liczniejsze i bardziej elastyczne ciernie. U podgatunku kajmańskiego kwiat jest krótko dzwonkowaty, pomarańczowoczerwony, a perikarpel wyraźnie uzbrojony. Zestawienie cech kwiatu i dorosłego pnia jest pewniejsze niż oznaczenie na podstawie samej liczby cierni na młodej sadzonce. [Areces-Mallea 2001]
Błędne oznaczenia z Kajmanów jako C. spinosissima występowały w materiałach od pierwszego zbioru z 1938 roku. Nie są one dowodem, że nazwa jamajskiego gatunku jest synonimem subsp. caymanensis. W wyszukiwaniu i tabeli nazw zachowano rozróżnienie synonimu od pomyłki w oznaczeniu. [Areces-Mallea 2001]
Wynik cytometrii
W badaniu z 2007 roku zawartość jądrowego DNA wskazywała na poziom 8x. Tabela źródłowa pozostawia pole 2n bez wartości, ponieważ nie podaje zliczenia chromosomów dla tej próbki. Jest to oszacowanie ploidalności metodą cytometryczną. Nie przepisano go jako bezpośredniego stwierdzenia 2n = 88. [Negrón-Ortiz 2007, tab. 1, s. 1363]