Consolea macracantha

Zasięg i środowisko

Gatunek jest rodzimy dla Kuby. Opracowanie flory z 2023 roku podaje stanowiska między innymi w Guantánamo, Santiago de Cuba, Granma, Cienfuegos i Pinar del Río. Obejmuje to dane bardziej szczegółowe niż skrócony opis zasięgu w bazie taksonomicznej. Rośliny występują w nadbrzeżnych i podnadbrzeżnych suchych zaroślach, drobnolistnych lasach zimozielonych oraz lasach częściowo zrzucających liście. [Barrios i wsp. 2023] [2-WWW]

W przeglądzie kubańskim podano wysokości od poziomu morza do 290 m n.p.m. Są to warunki tamtejszych stanowisk, a nie zalecenie uprawy w podłożu stale suchym. Gatunek współtworzy zbiorowiska z innymi roślinami drzewiastymi i krzewami, przez co dostęp światła zmienia się wraz z miejscem i wysokością korony. [Barrios i wsp. 2023]

Cechy rozpoznawcze

W kluczu z 2001 roku C. macracantha obejmowała drzewa wysokości 3–15 m, z długimi cierniami na pniu, osiągającymi w opisie 15–20 cm. Powierzchnia członów jest gładka, a perikarpel nie ma cierni. Wolne nitki pręcików odróżniano od częściowo połączonych u roślin oznaczanych jako C. picardae. Zestaw cech kwiatu uzupełnia rozpoznanie na podstawie pokroju. [Areces-Mallea 2001]

Młode rośliny C. macracantha i kubańskiej C. moniliformis opisanej jako subsp. guantanamana bywają podobne. Później ważna staje się różnica między gładką powierzchnią członu pierwszego taksonu a siatką zagłębień drugiego. Oznaczenie sadzonki na podstawie samych cierni powinno zachowywać informację o roślinie macierzystej. [Barrios i wsp. 2023]

Odrębność w badaniach

W badanej próbce z Yabacoa na Kubie stwierdzono 2n = 66 chromosomów. Analiza molekularna z 2021 roku wspierała odrębność linii C. macracantha, mimo dawnych ujęć łączących z nią inne Consolea. Zakres nazwy w starym wykazie może być zatem szerszy niż dzisiejsza karta gatunku. [Negrón-Ortiz 2007] [Majure i wsp. 2021b]