Bakterie z powierzchni kaktusa a wzrost siewek ogórka

Od epidermy do hodowli bakterii

Powierzchnia członów Tacinga inamoena jest siedliskiem mikroorganizmów epifitycznych. Z roślin rosnących w brazylijskiej Caatinga uzyskano dwa szczepy: Brevibacillus sp. UPT4 z Serra do Umbuzeiro koło Paulo Afonso oraz Pantoea sp. SPM1 z Serra Branca w Jeremoabo. W pracy opublikowanej w 2026 r. oceniono ich cechy w hodowlach, a następnie wpływ na młode rośliny ogórka. Gatunek kaktusa określa tu pochodzenie materiału mikrobiologicznego. [Pereira i wsp. 2026, s. 415–417]

Co pokazały próby laboratoryjne

Oba szczepy dawały w podłożu z tryptofanem sygnał barwny interpretowany przez autorów jako wytwarzanie kwasu indolilo-3-octowego, związku z grupy auksyn. Dla Brevibacillus oznaczono 58,93 µg/ml, a dla Pantoea 53,19 µg/ml. Test wykorzystuje odczynnik Salkowskiego i jest przesiewową oceną związków indolowych. Wzrost w pożywce bez dodanego azotu wskazywał na potencjał związany z jego wiązaniem, a dodatnią próbę uwalniania potasu z podłoża uzyskano dla Pantoea. [Pereira i wsp. 2026, s. 416–417, tab. 1]

W hodowlach oba szczepy rosły przy obniżonej aktywności wody, wynoszącej 0,957. Pantoea znosiła stężenie NaCl do 8%, a Brevibacillus do 4%. Parametry te odnoszą się do bakterii w określonym podłożu laboratoryjnym. Ich wpływ na roślinę oceniano w następnym etapie doświadczenia. [Pereira i wsp. 2026, s. 416–417, tab. 1]

Dwadzieścia jednostek doświadczalnych

Nasiona ogórka inokulowano pojedynczym szczepem albo mieszaniną obu szczepów. Kontrola otrzymywała sam roztwór gumy ksantanowej, używanej jako substancja ułatwiająca przyleganie inokulum. Cztery warianty miały po pięć powtórzeń. Rośliny rosły w doniczkach z 2 kg gleby, w szklarni w Paulo Afonso w grudniu 2024 r. Podlewano je codziennie, utrzymując odpowiednią wilgotność, a pomiary wykonano 25 dni po wschodach. Była to próba wzrostu przy zapewnionym zaopatrzeniu w wodę. [Pereira i wsp. 2026, s. 417]

Wydłużenie pędu i rozwój korzeni

Po zastosowaniu Brevibacillus sp. UPT4 długość pędu była o 56,59% większa niż w kontroli, średnica łodygi o 20,20%, a długość korzenia o 43,40%. Mieszanina szczepów zwiększała długość pędu o 38,52% i średnicę łodygi o 13,58%. Sam szczep Pantoea zmieniał przede wszystkim cechy części podziemnej. Wszystkie trzy warianty inokulowane zwiększały objętość korzeni, w zakresie 92,86–117,86% względem kontroli. [Pereira i wsp. 2026, s. 418–419, ryc. 2–3]

Wartość 194,86%, podkreślona w abstrakcie, dotyczy względnego zwiększenia udziału suchej biomasy korzeni w suchej biomasie całej siewki po zastosowaniu Pantoea. Wskaźnik ten opisuje podział biomasy między korzenie a pęd. Zmiana udziału korzeni może być duża nawet przy znacznie mniejszej zmianie całkowitej masy rośliny. Osobno analizowano długość, objętość, masę korzeni i proporcje między organami. [Pereira i wsp. 2026, s. 418–420, ryc. 4]

Znaczenie dla badań nad biopreparatami

Wynik wyznacza kierunek dalszego sprawdzania obu szczepów jako potencjalnych składników biopreparatów. Potwierdzony zakres obejmuje wczesny rozwój ogórka w jednym doświadczeniu szklarniowym. Skuteczność w glebie polowej, trwałość kolonizacji, bezpieczeństwo konkretnego szczepu i wpływ na plon wymagają dalszej oceny. Równolegle można badać, czy oznaczone cechy metaboliczne rzeczywiście pośredniczą w odpowiedzi korzeni. Praca łączy biologię mikroorganizmów związanych z kaktusem z odrębnym zastosowaniem rolniczym. [Pereira i wsp. 2026, s. 420–421]