Włoski i pobieranie wody
Lux i Kopunec badali pobieranie znakowanej trytem wody przez powierzchnię A. myriostigma oraz A. ornatum. Porównywali powierzchnie z włoskami i bez nich. W badaniu pary wodnej pobieranie przez powierzchnie z włoskami było niemal dziesięciokrotnie większe. Pobieranie wody ciekłej było około stukrotnie wydajniejsze niż pobieranie z fazy gazowej, a powierzchnie nagie mogły pobierać ją szybciej. [Lux i Kopunec 1992]
Doświadczenia prowadzono w sztucznie kontrolowanych warunkach, z uszczelnionymi korzeniami i nasyconą atmosferą. Temperatury wynosiły około 40–41°C w próbach pary wodnej i 29–31,5°C w próbach wody ciekłej. Wynik potwierdza możliwość pobierania przez powierzchnię pędu. Nie mierzy bilansu wody całej rośliny podczas zwykłej nocy w naturze. Mechaniczne usunięcie włosków mogło dodatkowo uszkadzać powierzchnię i wpływać na wynik. [Lux i Kopunec 1992]
Nasiona na wodzie
Sánchez-Salas i współautorzy porównali A. capricorne oraz A. ornatum. Nasiona zebrano od 35 roślin matecznych każdego gatunku. W badaniu pływalności stosowano pięć powtórzeń po dziesięć nasion, a w doświadczeniu kiełkowania po pięć powtórzeń po dwadzieścia nasion na wariant. Próby trwały 30 dni. [Sánchez-Salas i wsp. 2012]
Po miesiącu na wodzie pozostawało 40% nasion A. capricorne z zachowaną zewnętrzną warstwą pozostałości sznureczka i 70% po jej usunięciu. U A. ornatum było to odpowiednio 90% i 100%. Jednocześnie kiełkowanie A. ornatum pozostawało poniżej 30% we wszystkich wariantach, a przy zanurzeniu lub cienkiej warstwie wody poniżej 5%. Pływalność może sprzyjać transportowi podczas wezbrań, natomiast powodzenie kiełkowania zależy od kolejnego zestawu warunków. [Sánchez-Salas i wsp. 2012]
Nazwa quadricostatum
Montanucci i Kleszewski zestawili historię nazwy, materiał typowy oraz cechy populacji z doliny Jaumave. Udział roślin czterożebrowych w dawnych importach mógł odzwierciedlać selekcję zbieraczy. W badanych populacjach naturalnych rośliny pięciożebrowe były częste lub dominujące. Wyniki wyjaśniają, dlaczego liczby żeber nie można używać jako jedynego kryterium podgatunku. [Montanucci i Kleszewski 2019]
Znaczenie nudum i tulense
Badanie nudum wykazało ciągłość zmienności pokrycia włoskami i brak wyraźnego, odrębnego zestawu cech morfologicznych oraz geograficznych. Autorzy opowiedzieli się za traktowaniem nagich roślin jako formy w obrębie szerszej zmienności. Dla atlasu oznacza to zachowanie przydatnego określenia wyglądu, bez tworzenia osobnego zaakceptowanego podgatunku. [Montanucci i Kleszewski 2020] [2-WWW]
Praca z 2021 roku porównała dziewięć populacji ujmowanych jako podgatunek nominatywny i sześć grupy tulense. Wykazała różnice w pokroju, kwiatach i nasionach, przy istnieniu populacji trudniejszych do jednoznacznego zaklasyfikowania. POWO w przyjętym tutaj stanie bazy nie uznaje tulense jako odrębnego podgatunku. Oba ujęcia zostały zapisane, wraz z ich źródłem. [Montanucci i Kleszewski 2021] [2-WWW]
Pochodzenie coahuilense
Montanucci w 2024 roku porównał cechy wegetatywne i rozrodcze oraz wyniki krzyżowań. W analizie wielowymiarowej wykorzystał 15 cech, a materiał obejmował 22 A. capricorne, 26 A. coahuilense, cztery A. myriostigma w węższym ujęciu nominatywnym i 29 roślin grupy tulense. Nierówne liczebności grup stanowią ważny kontekst interpretacji. [Montanucci 2024]
Mozaika podobieństw wspiera hipotezę historycznej hybrydyzacji. Część cech A. coahuilense przypomina A. myriostigma, inne A. capricorne. Autor wskazuje potrzebę dalszych badań. Wynik zestawiono z analizą plastydową z 2015 roku, która umieszcza coahuilense w innej linii niż myriostigma. Dane morfologiczne i plastydowe opisują różne części tej historii. [Vázquez-Lobo i wsp. 2015] [Montanucci 2024]
Klimat i ochrona
Modelowanie nisz z 2016 roku wykorzystywało MaxEnt i scenariusze emisji A1B oraz A2. Punktem odniesienia był klimat z lat 1950–2000. Okres nazwany w artykule 2020 obejmował lata 2010–2039, a 2050 lata 2040–2069. W atlasie są to historyczne projekcje modelowe. Nie przedstawiają pomiaru strat populacji w 2020 roku ani aktualnej prognozy sporządzonej w 2026 roku. [Carrillo-Angeles i wsp. 2016]
Autorzy wskazali szczególną wrażliwość A. asterias i A. ornatum w przyjętych scenariuszach. Znaczenie mają też utrata siedlisk, nielegalny zbiór i ograniczenia odtwarzania populacji. Materiał obejmował cztery gatunki, więc wyników nie przeniesiono automatycznie na A. caput-medusae i A. coahuilense jako osobno analizowane jednostki. [Carrillo-Angeles i wsp. 2016]
Dawne podziały rodzaju
Opracowanie z 2009 roku porządkuje nazwy grup wewnątrz rodzaju i omawia pozycję Digitostigma. Ma znaczenie dla czytania starych etykiet i klasyfikacji. Podziały oparte na budowie owocu, nasion i innych cechach zestawiono później z danymi molekularnymi. W atlasie dawne grupy pozostają częścią historii systematyki, z wyraźnie podanym rokiem źródła. [Montanucci 2009] [Vázquez-Lobo i wsp. 2015] [Anonim b.d.v]