Echinocereus viridiflorus

Rodzina

Cactaceae

Podrodzina

Cactoideae

Rodzaj według POWO

Echinocereus

Pokrój

Pojedyncze lub kępiaste krótkie pędy z żebrami

Rozmieszczenie

POWO podaje naturalny zasięg od południowo-zachodniej Dakoty Południowej po północny i zachodni Teksas. Obejmuje on także Wyoming, Kolorado, Nebraskę, Kansas, Oklahomę, Nowy Meksyk i Arizonę. Uznawane są dwa podgatunki. [2-WWW]

Rozpiętość zasięgu obejmuje chłodne wyżyny i cieplejsze obszary południowe. Pochodzenie siewek jest zatem ważne zarówno dla oceny mrozoodporności, jak i terminu rozpoczęcia wzrostu. [2-WWW]

Siedlisko

Gatunek rośnie na otwartych preriach, kamienistych stokach, wychodniach skalnych i suchych równinach. Często zajmuje miejsca o płytkim, mineralnym podłożu oraz pełnym nasłonecznieniu. Lokalne populacje mogą być związane z odmiennym typem skały i wysokością. [4-WWW] [4-WWW] [2-WWW]

Chłodna zima nie oznacza stałej wilgoci wokół korzeni. Na stanowisku woda odpływa szczelinami i po stoku, a wiatr przyspiesza wysychanie powierzchni. Te relacje są ważniejsze niż kopiowanie pojedynczej proporcji składników podłoża. [4-WWW] [4-WWW] [2-WWW]

Budowa

Pędy są krótkie, żebrowane i zwykle znacznie mniejsze od wysokich kolumnowych kaktusów. Roślina może pozostawać pojedyncza albo tworzyć niewielką kępę. Areole niosą ciernie o zmiennej barwie i ułożeniu. [4-WWW] [4-WWW] [2-WWW]

Kwiaty formy typowej są zielonkawe lub żółtawe, co odróżnia ją od wielu czerwono kwitnących echinocereusów. Barwa kwiatu nie powinna być jednak jedyną cechą oznaczenia, zwłaszcza w grupie z podgatunkami i zmiennością populacyjną. [4-WWW] [4-WWW] [2-WWW]

Biologia

Kwiat rozwija się z areoli w określonej strefie pędu. Po zapyleniu powstaje owoc z nasionami. W populacji generatywnej każda siewka jest nowym zestawem wariantów genetycznych, dlatego nie należy oczekiwać pełnej jednolitości partii nasion. [4-WWW] [4-WWW] [2-WWW]

Regionalna obecność w Kolorado potwierdza kontakt części populacji z mroźnym klimatem. Nie jest jednak pomiarem temperatury uszkodzeń ani dowodem odporności na długotrwałą wilgoć zimową w Polsce. [4-WWW] [4-WWW] [2-WWW]

Identyfikacja i dokumentacja

Do dokumentacji potrzebne są zdjęcia pędu z profilu i z góry, liczba żeber, układ cierni oraz kwiat z widokiem wnętrza. Barwa może zmieniać się wraz z oświetleniem i aparatem, dlatego fotografia powinna zawierać neutralny wzorzec barwy albo opis wykonany przy świetle dziennym. [4-WWW] [4-WWW] [2-WWW]

Zapisuj podgatunek tylko wtedy, gdy został wiarygodnie ustalony. W kolekcji siewki z jednej partii mogą różnić się cierniami oraz odcieniem kwiatów. Nie usuwaj egzemplarzy odbiegających od oczekiwanego wyglądu przed sprawdzeniem etykiet i warunków wzrostu. Nietypowa sylwetka może wynikać z niedoboru światła. [4-WWW] [4-WWW] [2-WWW]

Fizjologia mrozoodporności i zakres danych

W jednosezonowym doświadczeniu w Bozeni w Rumunii autorzy odnotowali brak uszkodzeń roślin oznaczonych jako Echinocereus viridiflorus w wariancie osłoniętym. Próba obejmowała po dziesięć roślin na wariant, a podane minimum temperatury wyniosło −21,9°C. Nie ustalono pochodzenia materiału, temperatury wewnątrz tkanek ani szczegółowego sposobu wykonania osłony. Publikacja z 2022 roku dokumentuje powodzenie tej próby, bez wyznaczenia bezpiecznej temperatury dla wszystkich pochodzeń gatunku. [Szekely-Varga i wsp. 2022, s. 739–743]

Uwagi do źródeł

Dane regionalne potwierdzają występowanie w chłodnym klimacie. Nie zastępują testu tolerancji zimowej wilgoci w Polsce.

Doświadczenia opisane w literaturze

Materiały źródłowe

Rekord gatunku w Plants of the World Online [2-WWW] [4-WWW] [4-WWW] [2-WWW] [Szekely-Varga i wsp. 2022]

Nazwę i zasięg sprawdzono w POWO 8.10.2026. Karta oddziela dane źródłowe od wniosków uprawowych.