Od podstawowej liczby do cytotypu
U badanego rodzaju podstawowa liczba chromosomów wynosi x = 11. Diploid ma dwa takie zestawy, czyli 2n = 22. Tetraploid ma cztery zestawy, 2n = 44. Cytotyp to określona postać cytogenetyczna rośliny, dlatego kilka cytotypów może występować pod tą samą przyjętą nazwą gatunku. [Las Peñas i wsp. 2019]
Las Peñas, Kiesling i Bernardello zestawili liczenie chromosomów, pomiary DNA, morfologię oraz sekwencje chloroplastowe. U T. molinensis stwierdzili 2n = 44 i 88 w różnych okazach. U T. aulacothele (w publikacji T. weberi) również występowały różne poziomy. Zmienność ta jest częścią biologii grupy, a nie prostym podziałem na jeden gatunek z małym i drugi z dużym genomem. [Las Peñas i wsp. 2019] [2-WWW]
Dwie dawne nazwy w jednym aktualnym gatunku
W 2019 roku materiał oznaczony jako T. aoracanthus miał 2n = 242. Osobno analizowano T. paediophilus z 2n = 319. POWO włącza obecnie drugą nazwę do synonimii T. aoracanthus. Każdy wynik pozostaje powiązany z historycznym oznaczeniem i okazem, na którym go uzyskano. [Las Peñas i wsp. 2019] [2-WWW]
| Aktualna nazwa | Oznaczenie materiału w pracy | 2n | Liczba zestawów x |
|---|---|---|---|
| T. alexanderi | T. alexanderi | 22 | 2 |
| T. bonnieae | T. bonnieae | 44 | 4 |
| T. articulatus | var. strobiliformis | 77 | 7 |
| T. articulatus | var. articulatus i var. oligacanthus | 88 | 8 |
| T. aoracanthus | T. aoracanthus | 242 | 22 |
| T. aoracanthus | T. paediophilus | 319 | 29 |
Komórki i aparaty szparkowe
Di Dio i współautorki porównały anatomię materiału utrzymywanego w uprawie. Wraz z ploidalnością zmieniały się rozmiary komórek i aparatów szparkowych. Średnia długość aparatu wynosiła 25,36 µm u badanego T. alexanderi z 2n = 22, 54,38 µm u T. aoracanthus z 242 chromosomami i 48,36 µm u materiału oznaczonego jako T. paediophilus z 319 chromosomami. [Di Dio i wsp. 2022]
Związek miał charakter porównawczy. Dwa materiały z 2n = 88 różniły się długością aparatów, dlatego wielkość pojedynczej struktury nie zastępuje liczenia chromosomów. W grę wchodzą także cechy linii i rozwój badanego organu. [Di Dio i wsp. 2022]
Endopolyploidia wewnątrz jednej rośliny
W części tkanek występują komórki, które powielają DNA bez zwykłego podziału prowadzącego do powstania dwóch komórek potomnych. Ten proces daje endopolyploidię. Dlatego cytometria może wykryć kilka klas zawartości DNA w materiale jednego okazu. Wynik dotyczący jąder somatycznych odróżnia się od liczby zestawów chromosomowych przekazywanych w cyklu życiowym. [Las Peñas i wsp. 2019]
Rośliny o kruchych połączeniach członów rozmnażają się wegetatywnie. Oddzielony człon zachowuje genotyp i może odtworzyć całą roślinę. Autorzy rozważali znaczenie tej drogi dla utrzymywania wysoko poliploidalnych linii, także przy nieparzystej liczbie zestawów, kiedy regularny przebieg mejozy może być utrudniony. [Las Peñas i wsp. 2019]
Opracowanie na podstawie przeczytanych publikacji. Metryki, warunki doświadczeń i dane tabelaryczne sprawdzono względem materiałów źródłowych.
Phylogenetic reconstruction of the genus Tephrocactus (Cactaceae) based on molecular, morphological, and cytogenetical data
Las Peñas M. L., Kiesling R., Bernardello G., Phylogenetic reconstruction of the genus Tephrocactus (Cactaceae) based on molecular, morphological, and cytogenetical data, Taxon, 2019, 68(4):714-730, doi: 10.1002/tax.12092
Analiza pokrewieństwa łączy dwa markery chloroplastowe z morfologią, liczeniem chromosomów, cytometrią i mapowaniem rDNA. Obejmuje taksony ujmowane w 2019 roku jako 12 gatunków Tephrocactus. Dokumentuje duże zróżnicowanie ploidalności i rekonstruuje historię wybranych cech.
Plants of the World Online — Royal Botanic Gardens, Kew
Nazwy przyjęte, synonimy i rozmieszczenie. Cytowanie przy taksonie prowadzi do jego rekordu.
Dostęp 2026-10-08.
Análisis de variables morfo-anatómicas en Tephrocactus (Cactaceae), su correlación con niveles de ploidía y mapeos en su filogenia
Di Dio I., Stiefkens L. B., Las Peñas M. L., Análisis de variables morfo-anatómicas en Tephrocactus (Cactaceae), su correlación con niveles de ploidía y mapeos en su filogenia, Boletín de la Sociedad Argentina de Botánica, 2022, 57(1):9-24, doi: 10.31055/1851.2372.v57.n1.34773
Porównanie epidermy i hipodermy pędów Tephrocactus o różnej liczbie chromosomów. Praca przedstawia aparaty szparkowe, komórki skórki i drusy oraz zależności ich wielkości od ploidalności. Zawiera tabele pomiarów i rekonstrukcje stanów ancestralnych.
